O Trump αφήνει την παγκόσμια οικονομία να «πεθάνει» από ασφυξία
Ερωτήματα προκαλεί στους αναλυτές η εσκεμμένη «απραξία» του αμερικανικού Ναυτικού να ανοίξει τα Στενά του Hormuz…
Πρόκειται για μια γεωπολιτική παγίδα του Donald Trump που τινάζει την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα στον αέρα, μετατρέποντας την ενέργεια σε όπλο μαζικής καταστροφής;
Σε κάθε περίπτωση, με το πετρέλαιο να καλπάζει ολοταχώς προς τα 300 δολάρια, η Ευρώπη και η Κίνα οδηγούνται σε οικονομική ασφυξία, ενώ ο Λευκός Οίκος καταφέρνει να αναδιανείμει την παγκόσμια ισχύ μέσα από το χάος.
Στενό πέρασμα
Το Στενό του Hormuz έχει πλάτος είκοσι ένα μίλια, με δύο πλεύσιμες θαλάσσιες λωρίδες, η καθεμία δύο μίλια πλάτος, χωρισμένες από μια ζώνη δύο μιλίων.
Δεν υπάρχει εναλλακτική. Από τον αγωγό Ανατολής-Δύσης της Σαουδικής Αραβίας προς το Yanbu και τον αγωγό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προς το λιμάνι της Fujairah μπορούν να διέλθουν ίσως πέντε εκατομμύρια βαρέλια συνολικά.
Τα μαθηματικά δεν βγαίνουν. Το στενό δεν είναι πολιτικά «στενό». Είναι γεωλογικά και υδρογραφικά.
Πολλοί αναλυτές κάνουν λόγο για ναρκαλιευτικά και ειδικές πολεμικές μονάδες. Ωστόσο, κάνουν λάθος ανάγνωση της κατάστασης.
Ο βασικός περιορισμός στο Hormuz δεν ήταν ποτέ οι νάρκες ή η ασφάλεια.
Είναι η προθυμία και η ικανότητα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ να το ανοίξει ξανά.
Υποτίθεται πως ο Λευκός Οίκος και το Ναυτικό των ΗΠΑ εργάζονται σκληρά για να ανοίξουν ξανά το στενό, αλλά η πρόοδος είναι αργή.
Την ίδια στιγμή, μια νέα ανάρτηση στο Truth Social από τον Αμερικανό Πρόεδρο, Donald Trump, υποδηλώνει ότι ίσως χρειαστεί να εξετάσουμε μια νέα υπόθεση.
«Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί αν “τερματίσουμε” ό,τι έχει απομείνει από το Ιρανικό Κράτος και αφήσουμε τις χώρες που το χρησιμοποιούν υπεύθυνες για το λεγόμενο Στενό;» έγραψε ο Πρόεδρος Trump.
«Αυτό θα κινητοποιήσει μερικούς από τους απρόθυμους “Συμμάχους” μας, και γρήγορα!»
Όπως αντιλαμβάνεστε, αυτό οδηγεί σε ένα ερώτημα: μήπως ο Λευκός Οίκος δεν έχει καμία πρόθεση να ανοίξει ξανά το Στενό του Hormuz;
Ο διακόπτης των ασφαλίσεων
Όταν οι επτά λέσχες P&I (οργανισμοί που καλύπτουν κινδύνους οι οποίοι δεν καλύπτονται από τα παραδοσιακά ασφαλιστήρια συμβόλαια) που ανήκουν στην International Group εξέδωσαν ειδοποιήσεις ακύρωσης 72 ωρών λόγω του πολέμου στις 5 Μαρτίου, δεν απλώς αύξησαν τα κόστη. Έκαναν τη διέλευση αδύνατη.
Οι λέσχες P&I ασφαλίζουν περίπου το 90% του παγκόσμιου θαλάσσιου στόλου. Χωρίς την κάλυψή τους, τα πλοία δεν μπορούν να πλεύσουν.
Οι λιμενικές αρχές δεν θα τους επιτρέψουν να δέσουν. Οι τράπεζες δεν θα χρηματοδοτήσουν το φορτίο.
Οι ναυλωτές δεν θα κλείσουν το πλοίο. Ολόκληρο το σύστημα, από την αποβάθρα φόρτωσης μέχρι το τερματικό εκφόρτωσης, βασίζεται σε μια αλυσίδα συμβολαίων που ξεκινά με μια λέσχη στο Λονδίνο, το Όσλο ή το Τόκιο.
Όταν οι λέσχες απέσυραν την κάλυψη, η αλυσίδα έσπασε. Όχι για μερικά πλοία. Για τον παγκόσμιο στόλο.
Τα ασφάλιστρα κινδύνου για πόλεμο αυξήθηκαν από 0,25% σε 1% της αξίας του πλοίου, και ανανεώνονται κάθε επτά ημέρες.
Οι ναυλώσεις VLCC τετραπλασιάστηκαν σε σχεδόν 800.000 δολ. την ημέρα.
Περισσότερα από 1.000 πλοία έχουν παγιδευτεί μέχρι τώρα στον Περσικό Κόλπο, καίγοντας κόστος ναύλωσης χωρίς προορισμό.
Μέχρι τις 3 Μαρτίου, μόνο τέσσερα πλοία είχαν διασχίσει το Στενό, από 77 κατά μέσο όρο.
Τότε ο Trump έκανε κάτι που σχεδόν κανείς δεν κατάλαβε.
Διέταξε την U.S. International Development Finance Corporation (DFC) να δημιουργήσει μια ναυτική ανασφαλιστική διευκόλυνση $20 δισεκατομμυρίων, με την Chubb ως κύριο ασφαλιστή, καθιστώντας την κυβέρνηση των ΗΠΑ τον ασφαλιστή έσχατης λύσης για τη ναυτιλία στον Κόλπο.
Ένα κυρίαρχο κράτος τοποθετήθηκε ως «εφεδρική γραμμή» για την ασφάλιση κινδύνου πολέμου στο πιο κρίσιμο ναυτικό «στένωμα» του κόσμου.
Η διευκόλυνση της DFC, σε συντονισμό με το US Central Command και το υπουργείο Οικονομικών, προσφέρει κάλυψη κύτους, μηχανής και φορτίου σε συνεχή βάση σε επιλέξιμα πλοία.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν πλέον τον διακόπτη on/off για το Στενό του Hormuz. Όχι μέσω ναυτικής δύναμης. Μέσω ασφάλισης.
Διαβάστε προσεκτικά την τελευταία οδηγία MARAD: Τα εμπορικά πλοία υπό σημαία ΗΠΑ, ιδιοκτησίας ή με πλήρωμα ΗΠΑ που λειτουργούν σε αυτές τις περιοχές πρέπει να διατηρούν ελάχιστη απόσταση 30 ναυτικών μιλίων από τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ.
Και διαβάστε ξανά αυτό το μέρος της ανακοίνωσης της DFC… «σε συντονισμό με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ».
Δεν μπορούν να περάσουν χωρίς την άδεια του Ναυτικού. Το πράσινο φως δεν έχει εμφανιστεί.
Η υπόθεση της μόχλευσης
Τώρα συνδέστε τις τελείες. «Επιτεθείτε στο Ιράν, και η Ευρώπη είτε υποχωρεί είτε βυθίζεται σε ενεργειακή κρίση».
Η ευρωπαϊκή ναυτιλιακή κοινότητα και το πολιτικό κατεστημένο πέρασαν τον τελευταίο χρόνο αγνοώντας, υπονομεύοντας και γελώντας με κάθε θαλάσσια πρωτοβουλία του Trump.
Επέκριναν τους δασμούς του USTR. Γελούσαν με το SHIPS Act. Μπλόκαραν τις εξαιρέσεις του IMO.
Αρνούνταν να πάρουν σοβαρά την αμερικανική ναυτική πολιτική.
Τώρα τα ενεργειακά τους αποθέματα περνούν από μια ασφαλιστική διευκόλυνση που ελέγχεται από την Ουάσιγκτον.
«Ας το λύσουν οι ναυτικές τους δυνάμεις»…
Εκτός κι αν όλοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν.
Οι ευρωπαϊκές ναυτικές δυνάμεις είναι πολύ μικρές, πολύ αργές και πολύ κακώς εξοπλισμένες για επιχειρήσεις συνοδείας σε στενά περάσματα όπως αυτά του Hormuz.
Όλοι οι ευρωπαϊκοί στόλοι μαζί δεν θα μπορούσαν να στείλουν περισσότερα από τρία πλοία τη φορά στην Ερυθρά Θάλασσα.
Ολόκληρη γερμανική αποστολή έπλευσε γύρω από την Αφρική για να την αποφύγει.
Τελικά, η Ευρώπη θα πρέπει να υποχωρήσει για να εξασφαλίσει ότι το Ναυτικό των ΗΠΑ και η ασφαλιστική προστασία των ΗΠΑ θα ανοίξουν πλήρως το Στενό.
Τι θα φέρει η «υποχώρηση»; Τον όρο άνθρακα του IMO. Τη Γροιλανδία. Υποχωρήσεις σε δασμούς. Το SHIPS Act.
Κάθε προτεραιότητα ναυτικής πολιτικής που η Ευρώπη και η Κίνα μπλόκαραν τον τελευταίο χρόνο.
Πλέον είναι σαφές ότι η συμβατική ανάλυση για το Στενό του Hormuz, την οποία παρουσιάζουν όλοι οι αναλυτές ειδήσεων, είναι λανθασμένη. Η διοίκηση δεν το σκέφτεται με τον τρόπο που νομίζoυν τα κυρίαρχα μίντια.
Το παράδειγμα του Earnest Will
Υπάρχει ένα ιστορικό προηγούμενο που ενισχύει αυτή την υπόθεση.
Η τελευταία φορά που το Ναυτικό των ΗΠΑ συνόδευσε δεξαμενόπλοια μέσω του Hormuz ήταν η Επιχείρηση Earnest Will κατά τη διάρκεια του Πολέμου των τάνκερ το 1987-88.
Ξένα δεξαμενόπλοια που ήθελαν προστασία από το Ναυτικό των ΗΠΑ έπρεπε να ανασηματωθούν με τη σημαία των ΗΠΑ.
Κουβετιανά υπερδεξαμενόπλοια ύψωσαν την αμερικανική σημαία για να απολαύσουν αμερικανικής συνοδείας.
Ο Trump έχει ήδη δηλώσει ότι το Ναυτικό θα συνοδεύσει πλοία μέσω Hormuz «εάν χρειαστεί».
Αν ισχύει η ίδια απαίτηση, κάθε ευρωπαϊκό και ασιατικό δεξαμενόπλοιο που θελήσει αμερικανική συνοδεία θα πρέπει να υψώσει αμερικανική σημαία.
Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για το SHIPS Act, το Jones Act, τον αμερικανικό στόλο και την ανεκπλήρωτη υπόσχεση της CMA CGM να τριπλασιάσει τα πλοία της με σημαία ΗΠΑ, για τη Γροιλανδία.
Το Hormuz γίνεται δύναμη - καταλύτης για την ατζέντα του Trump… Ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει μέσω νομοθεσίας ή διπλωματίας, ο Αμερικανός Πρόεδρος θα το πετύχει μέσω του πολέμου στο Ιράν.
Στο μεταξύ, το Ιράν επιτρέπει επιλεκτικά τη διέλευση πλοίων.
Τουρκικά, ινδικά, κινεζικά και κάποια σαουδαραβικά δεξαμενόπλοια διέρχονται από τα ιρανικά χωρικά ύδατα.
Περίπου δεκαοκτώ δεξαμενόπλοια, κυρίως κινεζικά, το έχουν πετύχει σύμφωνα με τη Lloyd’s. Τα πλοία της Δύσης αποκλείονται.
Το «κλείσιμο» είναι ένας μηχανισμός διαλογής. Το Ιράν αποφασίζει ποιος κάνει εμπόριο και ποιος όχι. Εκτός αν το Ναυτικό των ΗΠΑ το ανοίξει για όλους. Με όρους Αμερικής.
Αυτή είναι η απόφαση που πρέπει να πάρει ο κόσμος: είτε αφήνουμε το Ιράν να στήσει τα δικά του διόδια είτε δίνουμε πράσινο φως στα σχέδια του Trump για την παγκόσμια Ναυτιλία.
Η ανάλυση
Αλλά τι γίνεται με την πατρίδα; Οι αναλυτές είναι βέβαιοι ότι αυτή η επίθεση κόστισε στους Ρεπουμπλικάνους τις ενδιάμεσες εκλογές και πιθανώς την επόμενη προεδρική εκλογή.
Ίσως. Αλλά ίσως υπάρχει μια εναλλακτική υπόθεση Hormuz.
Ενώ οι αναλυτές πετρελαίου της τηλεόρασης επικεντρώνονται στις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου, οι πραγματικοί ειδικοί στο Houston παρακολουθούν κάτι διαφορετικό: τη διάσπαση της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας.
Η πραγματική απειλή δεν είναι το πετρέλαιο στα $200. Είναι η διάρρηξη του συστήματος.
Θα έχουμ φθηνή ενέργεια στις χώρες εξαγωγής και καταστροφικό κόστος ενέργειας σε περιοχές μακριά από τα αποθέματα.
Το βαρέλι στον Περσικό Κόλπο θα κοστίζει 2 δολάρια, το βαρέλι στον Κόλπο της Αμερικής 20 δολάρια και το βαρέλι στο Ηνωμένο Βασίλειο 2.000 δολάρια.
Οι παγκόσμιες τιμές λειτουργούν μόνο αν υπάρχει πλεόνασμα δεξαμενόπλοιων.
Πριν τις επιθέσεις στο Ιράν, το πλεόνασμα αυτό ήταν ελάχιστο. Τώρα, με υπερδεξαμενόπλοια κολλημένα στον Κόλπο, έχει εξαφανιστεί.
Η τιμή του Brent είναι σήμερα 106 δολ., του WTI κάτω από 100 δολ.
Στην εγχώρια αγορά, το ντίζελ σταθεροποιείται και οι τιμές φυσικού αερίου πέφτουν καθώς το LNG που θα εξαγόταν παραμένει στην πατρίδα.
Ο Trump εξέδωσε εξαίρεση 60 ημερών για το Jones Act και άνοιξε τις πωλήσεις πετρελαίου της Βενεζουέλας σε αμερικανικές εταιρείες μέσω νέας άδειας του Υπουργείου Οικονομικών για την PDVSA.
Αυτά είναι ακριβώς τα μέτρα που παίρνεις αν προσπαθείς να μειώσεις τις τιμές στις ΗΠΑ ενώ η παγκόσμια αγορά διασπάται.
Τα δεξαμενόπλοια χρεώνουν ανά ημέρα, οπότε οι μακρινές διαδρομές γίνονται σχετικά πιο ακριβές.
Το βενεζουελάνικο αργό σε κοντινές διαδρομές στον Κόλπο γίνεται πολύ φθηνότερο για τις αμερικανικές διυλιστήρια από το μεσανατολικό αργό που περνάει γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας για ευρωπαίους ή ασιατικούς αγοραστές.
Δείτε ποιοι ωφελούνται. Οι τρεις ισχυρότερες βιομηχανίες στις ΗΠΑ είναι η τεχνολογία, η Wall Street και η ενέργεια.
Η τεχνολογία παίρνει φθηνότερο LNG για τα κέντρα δεδομένων.
Η Wall Street εκμεταλλεύεται την αβεβαιότητα και τον πανικό για κέρδη από εμπόριο.
Οι ενεργειακές εταιρείες μόλις απέκτησαν πρόσβαση στη Βενεζουέλα και τον Κόλπο.
Στο μεταξύ, η Καλιφόρνια κλείνει διυλιστήρια και μπλοκάρει αγωγούς, αναγκάζοντας εισαγωγές βενζίνης από τη Νότια Κορέα σε πλοία με ημερήσια ναύλα που εκτοξεύονται.
Ο κυβερνήτης Newsom, επικρατέστερος υποψήφιος για Πρόεδρος το 2028, είναι εκνευρισμένος.
Η Νέα Αγγλία εισάγει LNG και ντίζελ με πλοίο. Αν το Hormuz παραμείνει κλειστό, οι τιμές θα εκτοξευτούν σε αυτές τις πολιτείες.
Τα κόστη στις «κόκκινες» πολιτείες μειώνονται. Τα κόστη στις «μπλε» πολιτείες αυξάνονται.
Η Ευρώπη θα υποχωρήσει στα μεγάλα πολιτικά θέματα στα οποία διαφωνούσε μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές.
«Το μόνο που θα σταθεροποιήσει πραγματικά τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου και κατ’ επέκταση τις τιμές βενζίνης για τους Αμερικανούς οδηγούς είναι το του Στενού του Hormuz», έγραψε ο Newsom σε δήλωση που εκδόθηκε την περασμένη εβδομάδα.
«Αλλά ο Trump δεν έχει σχέδιο για να γίνει αυτό. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να βγουν από μια κρίση που δημιούργησε ο ίδιος ο Πρόεδρος με τη γεώτρηση».
Σε κάθε περίπτωση… ο χρόνος θα δείξει τι ισχύει…
Ωστόσο, η σχέση μεταξύ τιμών ενέργειας και εκλογικής συμπεριφοράς έχει εύθραυστους δεσμούς.
Αλλά η λογική είναι σαφής, και ο Λευκός Οίκος το βλέπει.
www.bankingnews.gr
Πρόκειται για μια γεωπολιτική παγίδα του Donald Trump που τινάζει την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα στον αέρα, μετατρέποντας την ενέργεια σε όπλο μαζικής καταστροφής;
Σε κάθε περίπτωση, με το πετρέλαιο να καλπάζει ολοταχώς προς τα 300 δολάρια, η Ευρώπη και η Κίνα οδηγούνται σε οικονομική ασφυξία, ενώ ο Λευκός Οίκος καταφέρνει να αναδιανείμει την παγκόσμια ισχύ μέσα από το χάος.
Στενό πέρασμα
Το Στενό του Hormuz έχει πλάτος είκοσι ένα μίλια, με δύο πλεύσιμες θαλάσσιες λωρίδες, η καθεμία δύο μίλια πλάτος, χωρισμένες από μια ζώνη δύο μιλίων.
Δεν υπάρχει εναλλακτική. Από τον αγωγό Ανατολής-Δύσης της Σαουδικής Αραβίας προς το Yanbu και τον αγωγό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προς το λιμάνι της Fujairah μπορούν να διέλθουν ίσως πέντε εκατομμύρια βαρέλια συνολικά.
Τα μαθηματικά δεν βγαίνουν. Το στενό δεν είναι πολιτικά «στενό». Είναι γεωλογικά και υδρογραφικά.
Πολλοί αναλυτές κάνουν λόγο για ναρκαλιευτικά και ειδικές πολεμικές μονάδες. Ωστόσο, κάνουν λάθος ανάγνωση της κατάστασης.
Ο βασικός περιορισμός στο Hormuz δεν ήταν ποτέ οι νάρκες ή η ασφάλεια.
Είναι η προθυμία και η ικανότητα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ να το ανοίξει ξανά.
Υποτίθεται πως ο Λευκός Οίκος και το Ναυτικό των ΗΠΑ εργάζονται σκληρά για να ανοίξουν ξανά το στενό, αλλά η πρόοδος είναι αργή.
Την ίδια στιγμή, μια νέα ανάρτηση στο Truth Social από τον Αμερικανό Πρόεδρο, Donald Trump, υποδηλώνει ότι ίσως χρειαστεί να εξετάσουμε μια νέα υπόθεση.
«Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί αν “τερματίσουμε” ό,τι έχει απομείνει από το Ιρανικό Κράτος και αφήσουμε τις χώρες που το χρησιμοποιούν υπεύθυνες για το λεγόμενο Στενό;» έγραψε ο Πρόεδρος Trump.
«Αυτό θα κινητοποιήσει μερικούς από τους απρόθυμους “Συμμάχους” μας, και γρήγορα!»
Όπως αντιλαμβάνεστε, αυτό οδηγεί σε ένα ερώτημα: μήπως ο Λευκός Οίκος δεν έχει καμία πρόθεση να ανοίξει ξανά το Στενό του Hormuz;
Let's unpack this..
— John Ʌ Konrad V (@johnkonrad) March 18, 2026
What if the White House has no intention of reopening the Strait of Hormuz?
What if this war is really about ships & tariffs?
I had a long discussion with senior DOE official yesterday on background. I can’t share any details but it’s clear everyone’s… https://t.co/DCP0uw7C4E
Ο διακόπτης των ασφαλίσεων
Όταν οι επτά λέσχες P&I (οργανισμοί που καλύπτουν κινδύνους οι οποίοι δεν καλύπτονται από τα παραδοσιακά ασφαλιστήρια συμβόλαια) που ανήκουν στην International Group εξέδωσαν ειδοποιήσεις ακύρωσης 72 ωρών λόγω του πολέμου στις 5 Μαρτίου, δεν απλώς αύξησαν τα κόστη. Έκαναν τη διέλευση αδύνατη.
Οι λέσχες P&I ασφαλίζουν περίπου το 90% του παγκόσμιου θαλάσσιου στόλου. Χωρίς την κάλυψή τους, τα πλοία δεν μπορούν να πλεύσουν.
Οι λιμενικές αρχές δεν θα τους επιτρέψουν να δέσουν. Οι τράπεζες δεν θα χρηματοδοτήσουν το φορτίο.
Οι ναυλωτές δεν θα κλείσουν το πλοίο. Ολόκληρο το σύστημα, από την αποβάθρα φόρτωσης μέχρι το τερματικό εκφόρτωσης, βασίζεται σε μια αλυσίδα συμβολαίων που ξεκινά με μια λέσχη στο Λονδίνο, το Όσλο ή το Τόκιο.
Όταν οι λέσχες απέσυραν την κάλυψη, η αλυσίδα έσπασε. Όχι για μερικά πλοία. Για τον παγκόσμιο στόλο.
Τα ασφάλιστρα κινδύνου για πόλεμο αυξήθηκαν από 0,25% σε 1% της αξίας του πλοίου, και ανανεώνονται κάθε επτά ημέρες.
Οι ναυλώσεις VLCC τετραπλασιάστηκαν σε σχεδόν 800.000 δολ. την ημέρα.
Περισσότερα από 1.000 πλοία έχουν παγιδευτεί μέχρι τώρα στον Περσικό Κόλπο, καίγοντας κόστος ναύλωσης χωρίς προορισμό.
Μέχρι τις 3 Μαρτίου, μόνο τέσσερα πλοία είχαν διασχίσει το Στενό, από 77 κατά μέσο όρο.
Τότε ο Trump έκανε κάτι που σχεδόν κανείς δεν κατάλαβε.
Διέταξε την U.S. International Development Finance Corporation (DFC) να δημιουργήσει μια ναυτική ανασφαλιστική διευκόλυνση $20 δισεκατομμυρίων, με την Chubb ως κύριο ασφαλιστή, καθιστώντας την κυβέρνηση των ΗΠΑ τον ασφαλιστή έσχατης λύσης για τη ναυτιλία στον Κόλπο.
Ένα κυρίαρχο κράτος τοποθετήθηκε ως «εφεδρική γραμμή» για την ασφάλιση κινδύνου πολέμου στο πιο κρίσιμο ναυτικό «στένωμα» του κόσμου.
Η διευκόλυνση της DFC, σε συντονισμό με το US Central Command και το υπουργείο Οικονομικών, προσφέρει κάλυψη κύτους, μηχανής και φορτίου σε συνεχή βάση σε επιλέξιμα πλοία.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν πλέον τον διακόπτη on/off για το Στενό του Hormuz. Όχι μέσω ναυτικής δύναμης. Μέσω ασφάλισης.
Διαβάστε προσεκτικά την τελευταία οδηγία MARAD: Τα εμπορικά πλοία υπό σημαία ΗΠΑ, ιδιοκτησίας ή με πλήρωμα ΗΠΑ που λειτουργούν σε αυτές τις περιοχές πρέπει να διατηρούν ελάχιστη απόσταση 30 ναυτικών μιλίων από τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ.
Και διαβάστε ξανά αυτό το μέρος της ανακοίνωσης της DFC… «σε συντονισμό με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ».
Δεν μπορούν να περάσουν χωρίς την άδεια του Ναυτικού. Το πράσινο φως δεν έχει εμφανιστεί.
Η υπόθεση της μόχλευσης
Τώρα συνδέστε τις τελείες. «Επιτεθείτε στο Ιράν, και η Ευρώπη είτε υποχωρεί είτε βυθίζεται σε ενεργειακή κρίση».
Η ευρωπαϊκή ναυτιλιακή κοινότητα και το πολιτικό κατεστημένο πέρασαν τον τελευταίο χρόνο αγνοώντας, υπονομεύοντας και γελώντας με κάθε θαλάσσια πρωτοβουλία του Trump.
Επέκριναν τους δασμούς του USTR. Γελούσαν με το SHIPS Act. Μπλόκαραν τις εξαιρέσεις του IMO.
Αρνούνταν να πάρουν σοβαρά την αμερικανική ναυτική πολιτική.
Τώρα τα ενεργειακά τους αποθέματα περνούν από μια ασφαλιστική διευκόλυνση που ελέγχεται από την Ουάσιγκτον.
«Ας το λύσουν οι ναυτικές τους δυνάμεις»…
Εκτός κι αν όλοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν.
Οι ευρωπαϊκές ναυτικές δυνάμεις είναι πολύ μικρές, πολύ αργές και πολύ κακώς εξοπλισμένες για επιχειρήσεις συνοδείας σε στενά περάσματα όπως αυτά του Hormuz.
Όλοι οι ευρωπαϊκοί στόλοι μαζί δεν θα μπορούσαν να στείλουν περισσότερα από τρία πλοία τη φορά στην Ερυθρά Θάλασσα.
Ολόκληρη γερμανική αποστολή έπλευσε γύρω από την Αφρική για να την αποφύγει.
Τελικά, η Ευρώπη θα πρέπει να υποχωρήσει για να εξασφαλίσει ότι το Ναυτικό των ΗΠΑ και η ασφαλιστική προστασία των ΗΠΑ θα ανοίξουν πλήρως το Στενό.
Τι θα φέρει η «υποχώρηση»; Τον όρο άνθρακα του IMO. Τη Γροιλανδία. Υποχωρήσεις σε δασμούς. Το SHIPS Act.
Κάθε προτεραιότητα ναυτικής πολιτικής που η Ευρώπη και η Κίνα μπλόκαραν τον τελευταίο χρόνο.
Πλέον είναι σαφές ότι η συμβατική ανάλυση για το Στενό του Hormuz, την οποία παρουσιάζουν όλοι οι αναλυτές ειδήσεων, είναι λανθασμένη. Η διοίκηση δεν το σκέφτεται με τον τρόπο που νομίζoυν τα κυρίαρχα μίντια.
Το παράδειγμα του Earnest Will
Υπάρχει ένα ιστορικό προηγούμενο που ενισχύει αυτή την υπόθεση.
Η τελευταία φορά που το Ναυτικό των ΗΠΑ συνόδευσε δεξαμενόπλοια μέσω του Hormuz ήταν η Επιχείρηση Earnest Will κατά τη διάρκεια του Πολέμου των τάνκερ το 1987-88.
Ξένα δεξαμενόπλοια που ήθελαν προστασία από το Ναυτικό των ΗΠΑ έπρεπε να ανασηματωθούν με τη σημαία των ΗΠΑ.
Κουβετιανά υπερδεξαμενόπλοια ύψωσαν την αμερικανική σημαία για να απολαύσουν αμερικανικής συνοδείας.
Ο Trump έχει ήδη δηλώσει ότι το Ναυτικό θα συνοδεύσει πλοία μέσω Hormuz «εάν χρειαστεί».
Αν ισχύει η ίδια απαίτηση, κάθε ευρωπαϊκό και ασιατικό δεξαμενόπλοιο που θελήσει αμερικανική συνοδεία θα πρέπει να υψώσει αμερικανική σημαία.
Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για το SHIPS Act, το Jones Act, τον αμερικανικό στόλο και την ανεκπλήρωτη υπόσχεση της CMA CGM να τριπλασιάσει τα πλοία της με σημαία ΗΠΑ, για τη Γροιλανδία.
Το Hormuz γίνεται δύναμη - καταλύτης για την ατζέντα του Trump… Ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει μέσω νομοθεσίας ή διπλωματίας, ο Αμερικανός Πρόεδρος θα το πετύχει μέσω του πολέμου στο Ιράν.
Στο μεταξύ, το Ιράν επιτρέπει επιλεκτικά τη διέλευση πλοίων.
Τουρκικά, ινδικά, κινεζικά και κάποια σαουδαραβικά δεξαμενόπλοια διέρχονται από τα ιρανικά χωρικά ύδατα.
Περίπου δεκαοκτώ δεξαμενόπλοια, κυρίως κινεζικά, το έχουν πετύχει σύμφωνα με τη Lloyd’s. Τα πλοία της Δύσης αποκλείονται.
Το «κλείσιμο» είναι ένας μηχανισμός διαλογής. Το Ιράν αποφασίζει ποιος κάνει εμπόριο και ποιος όχι. Εκτός αν το Ναυτικό των ΗΠΑ το ανοίξει για όλους. Με όρους Αμερικής.
Αυτή είναι η απόφαση που πρέπει να πάρει ο κόσμος: είτε αφήνουμε το Ιράν να στήσει τα δικά του διόδια είτε δίνουμε πράσινο φως στα σχέδια του Trump για την παγκόσμια Ναυτιλία.
Η ανάλυση
Αλλά τι γίνεται με την πατρίδα; Οι αναλυτές είναι βέβαιοι ότι αυτή η επίθεση κόστισε στους Ρεπουμπλικάνους τις ενδιάμεσες εκλογές και πιθανώς την επόμενη προεδρική εκλογή.
Ίσως. Αλλά ίσως υπάρχει μια εναλλακτική υπόθεση Hormuz.
Ενώ οι αναλυτές πετρελαίου της τηλεόρασης επικεντρώνονται στις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου, οι πραγματικοί ειδικοί στο Houston παρακολουθούν κάτι διαφορετικό: τη διάσπαση της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας.
Η πραγματική απειλή δεν είναι το πετρέλαιο στα $200. Είναι η διάρρηξη του συστήματος.
Θα έχουμ φθηνή ενέργεια στις χώρες εξαγωγής και καταστροφικό κόστος ενέργειας σε περιοχές μακριά από τα αποθέματα.
Το βαρέλι στον Περσικό Κόλπο θα κοστίζει 2 δολάρια, το βαρέλι στον Κόλπο της Αμερικής 20 δολάρια και το βαρέλι στο Ηνωμένο Βασίλειο 2.000 δολάρια.
What have I been saying for three weeks?! (Yes three)
— John Ʌ Konrad V (@johnkonrad) March 17, 2026
IDC what the price of oil climbs to, as long as it remains global.
The real danger is it starts to fracture between nations and regions. https://t.co/XRWU6dG3e9
Οι παγκόσμιες τιμές λειτουργούν μόνο αν υπάρχει πλεόνασμα δεξαμενόπλοιων.
Πριν τις επιθέσεις στο Ιράν, το πλεόνασμα αυτό ήταν ελάχιστο. Τώρα, με υπερδεξαμενόπλοια κολλημένα στον Κόλπο, έχει εξαφανιστεί.
Η τιμή του Brent είναι σήμερα 106 δολ., του WTI κάτω από 100 δολ.
Στην εγχώρια αγορά, το ντίζελ σταθεροποιείται και οι τιμές φυσικού αερίου πέφτουν καθώς το LNG που θα εξαγόταν παραμένει στην πατρίδα.
Ο Trump εξέδωσε εξαίρεση 60 ημερών για το Jones Act και άνοιξε τις πωλήσεις πετρελαίου της Βενεζουέλας σε αμερικανικές εταιρείες μέσω νέας άδειας του Υπουργείου Οικονομικών για την PDVSA.
Αυτά είναι ακριβώς τα μέτρα που παίρνεις αν προσπαθείς να μειώσεις τις τιμές στις ΗΠΑ ενώ η παγκόσμια αγορά διασπάται.
Τα δεξαμενόπλοια χρεώνουν ανά ημέρα, οπότε οι μακρινές διαδρομές γίνονται σχετικά πιο ακριβές.
Το βενεζουελάνικο αργό σε κοντινές διαδρομές στον Κόλπο γίνεται πολύ φθηνότερο για τις αμερικανικές διυλιστήρια από το μεσανατολικό αργό που περνάει γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας για ευρωπαίους ή ασιατικούς αγοραστές.
Δείτε ποιοι ωφελούνται. Οι τρεις ισχυρότερες βιομηχανίες στις ΗΠΑ είναι η τεχνολογία, η Wall Street και η ενέργεια.
Η τεχνολογία παίρνει φθηνότερο LNG για τα κέντρα δεδομένων.
Η Wall Street εκμεταλλεύεται την αβεβαιότητα και τον πανικό για κέρδη από εμπόριο.
Οι ενεργειακές εταιρείες μόλις απέκτησαν πρόσβαση στη Βενεζουέλα και τον Κόλπο.
Στο μεταξύ, η Καλιφόρνια κλείνει διυλιστήρια και μπλοκάρει αγωγούς, αναγκάζοντας εισαγωγές βενζίνης από τη Νότια Κορέα σε πλοία με ημερήσια ναύλα που εκτοξεύονται.
Ο κυβερνήτης Newsom, επικρατέστερος υποψήφιος για Πρόεδρος το 2028, είναι εκνευρισμένος.
Η Νέα Αγγλία εισάγει LNG και ντίζελ με πλοίο. Αν το Hormuz παραμείνει κλειστό, οι τιμές θα εκτοξευτούν σε αυτές τις πολιτείες.
Τα κόστη στις «κόκκινες» πολιτείες μειώνονται. Τα κόστη στις «μπλε» πολιτείες αυξάνονται.
Η Ευρώπη θα υποχωρήσει στα μεγάλα πολιτικά θέματα στα οποία διαφωνούσε μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές.
«Το μόνο που θα σταθεροποιήσει πραγματικά τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου και κατ’ επέκταση τις τιμές βενζίνης για τους Αμερικανούς οδηγούς είναι το του Στενού του Hormuz», έγραψε ο Newsom σε δήλωση που εκδόθηκε την περασμένη εβδομάδα.
«Αλλά ο Trump δεν έχει σχέδιο για να γίνει αυτό. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να βγουν από μια κρίση που δημιούργησε ο ίδιος ο Πρόεδρος με τη γεώτρηση».
Σε κάθε περίπτωση… ο χρόνος θα δείξει τι ισχύει…
Ωστόσο, η σχέση μεταξύ τιμών ενέργειας και εκλογικής συμπεριφοράς έχει εύθραυστους δεσμούς.
Αλλά η λογική είναι σαφής, και ο Λευκός Οίκος το βλέπει.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών